......"บนถนนหนทางซุบเปอร์ไฮเวร์ ซุบเปอร์..ซุบเปอร์" บทเพลงนี้ผมคิดว่าหลายคนคงเคยได้ยิน มันเป็นบทเพลงที่พวกเรามักร้องกันในโอกาสพิเศษ หรือที่เรียกเป็นภาษาชาวบ้านว่า "ตอนกินเหล้ากัน"นั่นแหละ เป็นบทเพลงที่พวกผมตั้งใจมอบให้กับรุ่นพี่คนหนึ่งที่พวกเรารักมากที่สุด เพื่อตอกย้ำที่แกอยู่นานกว่าคนอื่นๆในการเรียนที่สถาบันที่พวกเรารักแห่งนี้ จนแกกลายเป็นปูชนียบุคคลที่ทรงคุณค่าของมหาวิทยาลัยขอนแก่น เกือบทุกครั้งที่พวกเรากินเหล้า บทเพลงนี้จะถูกขับกล่อมและบรรเลงโดยกลุ่มน้องๆที่เคารพในตัวแก รวมทั้งผมด้วย
.....แต่วันนี้ไม่นึกว่าบทเพลงที่ผมเคยร้องให้กับรุ่นพี่ที่ผมรักมากในเวลาหลายปีที่ผ่านมา จนแกจบการศึกษาไปแล้ว จะกลับมาดังกึกก้องอีกครั้งในรุ่นผม ซึ่งผมเปลี่ยนจากคนร้องมาเป็นคนฟังบ้าง เปรียบเสมือนโดนคำสาปของนางแม่มดชั่วร้ายที่เคยดูตอนสมัยเด็กๆ (โอ๊ย..อะไรมันจะเวอร์ปานนั้น) แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วคับ ผมไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "เราเป็นซุบเปอร์หรือนี่" แต่ผมก็ไม่เคยนึกเสียใจในความเป็นซุบเปอร์ของผมเลยแม้แต่น้อย
.....ผมดีใจมากเสียอีก ที่ผมได้สืบทอดเจตนารมณ์ของรุ่นพี่ที่ผมรัก ได้เป็นทายาทของแกอย่างเต็มตัว(เหมือนผีปอบเลยวะ มีสืบทอดทางทายาทด้วย 555..)
.....การเป็นซุปเปอร์มันทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย ได้พบกับสิ่งต่างๆที่คนเรียนจบตามหลักสูตรไม่เคยพบ(ออกจะเข้าข้างตัวเองไปหน่อย อิอิอิ..)
.....ก่อนที่เพื่อนของผมจะจบการศึกษาไป ผมก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะมอบให้กับเพื่อนๆที่เคยร่วมอุดมการณ์กันตลอดระยะเวลา5ปีที่ผ่านมา ว่า
.....เพื่อนเอย...
เมื่อวันจากลามาถึง
เมื่อวันที่ไม่อาจบอกว่า
เราจะเดินไปพร้อมๆกันได้มาเยือน
ฉันได้แต่เพียงบอกเธอว่า
โลกนี้เหมือนฟ้ากว้าง
และเราต่างก็เหมือนนก
ที่มีแรงบินได้ไม่เท่ากัน
แต่ไม่ว่าเธอจะบินอยู่ข้างหน้าหรืออยู่ข้างหลัง
ฉันก็ยังเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ
เพราะความเป็นเพื่อนที่เรามีให้กัน
ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสำเร็จ
หรือความล้มเหลวของใคร...

++++สุดท้ายนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆสาขาคณิตศาสตรศึกษาทุกคนที่ทำให้ผมมีวันนี้ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย...++++